Dadel Cola – Fris uit de Woestijn
Het voelt bijna onwaarschijnlijk. Al meer dan honderd jaar lang wordt de mondiale frisdrankindustrie gedomineerd door suiker, maïssiroop en recentelijk door een scala aan kunstmatige zoetstoffen. Giganten als Coca-Cola en Pepsi hebben miljarden gespendeerd aan de zoektocht naar een “gezondere” cola — van lightvarianten tot zero-sugar-experimenten met stevia en aspartaam. Maar geen enkel concern kwam op het idee om de meest voor de hand liggende natuurlijke zoetstof uit het Midden-Oosten te gebruiken: de dadel. Tot nu. Milaf Cola, een jong merk uit de Golfregio, zet de eeuwenoude vrucht centraal in een groen blikje dat zowel sober als zelfverzekerd oogt.
Voor de consument betekent het: een cola zonder toegevoegde suiker, gezoet met dadels, rijk aan natuurlijke vezels en mineralen, en met een smaak die minder agressief zoet en veel ronder in de mond ligt. Voor de industrie betekent het: een ongemakkelijke reality check.
EEN VERGETEN VRUCHT IN EEN MILJARDENINDUSTRIE
Dat de dadel tot nu toe genegeerd werd, is opmerkelijk. Jaarlijks worden er wereldwijd ruim 9 miljoen ton dadels geproduceerd, met Saoedi-Arabië, Egypte en Iran als grootste producenten. De vrucht is goedkoop, overvloedig aanwezig en cultureel diep verankerd in een regio die de komende decennia een cruciale groeimarkt voor frisdrank vormt.
Waarom dus pas nu? Een deel van de verklaring ligt in de geografische en culturele focus van de traditionele frisdrankreuzen. Hun R&D-centra staan in Atlanta, Purchase (New York) en Zürich — ver weg van de palmoases waar de dadel al millennia de primaire energiebron is. Innovatie werd gedefinieerd door westerse voedingsnormen en marktdruk in Noord-Amerika en Europa, niet door lokale tradities in het Midden-Oosten. Milaf doorbreekt dat patroon en plaatst de dadel in een nieuw, modern kader: niet als gedroogde snack of religieus symbool, maar als hedendaags lifestyleproduct.
De lancering komt op een moment waarop consumenten wereldwijd steeds kritischer worden over suiker. Volgens cijfers van Euromonitor daalde de consumptie van suikerhoudende frisdranken in West-Europa tussen 2013 en 2023 met ruim 12%, terwijl “better-for-you” alternatieven zoals kombucha, cold brew tea en fruitwater met dubbele cijfers groeiden. Toch worstelt de industrie. Stevia geeft vaak een bittere nasmaak, aspartaam ligt onder vuur vanwege gezondheidsdiscussies en kunstmatige aroma’s passen niet meer in de zoektocht naar “clean labels”. Milaf vult precies dat gat. De dadel levert natuurlijke zoetheid zonder additieven, en kan bovendien profiteren van de trend naar functionele ingrediënten: vezels, mineralen en een link met eeuwenoude voedingsgewoonten.
Of Milaf meer kan zijn dan een nicheproduct voor nieuwsgierige consumenten en expats, moet nog blijken. De frisdrankmarkt is een van de meest competitieve sectoren ter wereld, met een waarde van ruim 850 miljard dollar in 2024. Coca-Cola en PepsiCo samen hebben daarin een marktaandeel van meer dan 60% in veel regio’s. Nieuwe merken halen zelden meer dan een paar procent van die markt. Maar de kracht van Milaf zit minder in volume dan in narratief. Grote merken proberen authenticiteit te claimen via heritage-campagnes of tijdelijke smaken, maar dat voelt vaak als marketingconstructie. Milaf ís authenticiteit: een lokaal ingrediënt, een cultureel verhaal en een product dat geen excuses hoeft te maken. Als Milaf dit verhaal weet te koppelen aan distributie buiten de Golfregio, bijvoorbeeld via premium retailkanalen in Europa of via healthfood-ketens in de VS, kan het zich positioneren als de “eerste dadelcola ter wereld”. Dat is een claim die Coca-Cola of Pepsi moeilijk kan overnemen zonder geloofwaardigheid te verliezen.
De geschiedenis van frisdrank leert dat disruptie vaak klein begint. Energy drinks zoals Red Bull leken in de jaren negentig een gimmick, tot ze een miljardenindustrie werden.
HEEFT BIG SODA IETS TE VREZEN?
De grootste bedreiging voor de gevestigde orde is misschien niet Milaf zelf, maar het idee dat het vertegenwoordigt. Als dadels werken, waarom zouden producenten in Latijns-Amerika dan niet experimenteren met agave, in Azië met tamarinde of lychee, of in Afrika met baobab? De logica van suiker als enige basis voor frisdrank staat plots onder druk.
Voor Coca-Cola en Pepsi betekent dat een lastig dilemma. Hun kracht ligt in schaal en marketing, maar schaal maakt logheid. Een niche-innovatie overnemen kan riskant zijn: te vroeg en het lijkt irrelevant, te laat en de markt is weggegeven. De geschiedenis van frisdrank leert dat disruptie vaak klein begint. Energy drinks zoals Red Bull leken in de jaren negentig een gimmick, tot ze een miljardenindustrie werden.
Milaf is echter nog lang geen wereldspeler. Productiecapaciteit, internationale distributie en merkbekendheid zijn serieuze obstakels. De dadel als ingrediënt roept bovendien vragen op: hoe constant is de smaak, hoe duurzaam is de teelt, en kan de zoetheid consistent worden gestandaardiseerd? Zonder investeringen in technologie en marketing loopt Milaf het risico te stranden in de categorie “exotische nieuwigheid”. Toch is het feit dat deze vragen nu gesteld worden veelzeggend. In een industrie die decennialang vooral draaide om verpakking en merkassociaties, herinnert Milaf eraan dat échte innovatie soms simpel is: kijk naar wat er altijd al was, maar nooit is benut.
WAKE-UP CALL
Of Milaf Cola de wereldmarkt verovert, valt te bezien. Wat zeker is: de komst van dit merk legt pijnlijk bloot dat de frisdrankindustrie gevangen zit in haar eigen tradities en blinde vlekken. Het idee dat een eeuwenoude vrucht, al duizenden jaren onderdeel van het dagelijkse dieet in een deel van de wereld, pas in 2025 als cola-ingrediënt wordt ontdekt, is zowel verwonderlijk als ontmaskerend. Voor consumenten betekent het een alternatief dat zowel vertrouwd als vernieuwend voelt. Voor investeerders en analisten betekent het een reminder dat de volgende disruptie in FMCG misschien niet uit Silicon Valley komt, maar uit een dadelboomgaard. En voor Coca-Cola en Pepsi? Een ongemakkelijke wetenschap: dat de toekomst van frisdrank misschien wel wordt geschreven door een vrucht die zij al die tijd over het hoofd zagen.
