Weerst Museum W zoekt Grenzen op met Moderne Kunsttentoonstelling

Vanaf dit weekend is in Museum W in de tentoonstelling ‘I Didn’t Cross The Border, The Border Crossed Me’ te zien over grenzen en de invloed daarvan op identiteit, afkomst, seksualiteit. Curator Haiko Sleumer brengt ruim dertig werken van zestien kunstenaars samen, onder wie Nan Goldin, Miriam Cahn, Duane Michals en een groep jonge makers die speciaal voor de tentoonstelling nieuw werk maakte.

De titel verwijst niet alleen naar landsgrenzen. In de tentoonstelling gaat het net zo goed over culturele scheidslijnen, gender, seksualiteit en over de vraag wie bepaalt wat als normaal of afwijkend wordt gezien. Die brede benadering past bij Museum W, dat identiteit en zingeving ook in de vaste collectie centraal stelt. Sleumer combineert werk uit de collecties van Museum W, Collectie G+W Nederland en Jo Brunenberg met nieuwe opdrachten. De ruimtelijke vormgeving is van Kiki van Eijk en Joost van Bleiswijk, terwijl in iedere zaal teksten klinken van voormalig stadsdichter Salma Ali.

Reconstructie

Een van de nieuwe werken is ‘We met online’ van Dakota Magdalena Mokhammad. De kunstenaar maakte afgelopen zomer in het TextielLab in Tilburg een wandkleed over haar Afghaanse oma, die zij nooit heeft gekend. Door oorlog en geweld raakte een groot deel van haar familiegeschiedenis verloren. Mokhammad probeerde die geschiedenis alsnog te reconstrueren via oude kaarten, Afghaanse literatuur, prenten en andere online bronnen. Frans van Hoek koos voor een heel andere benadering. Voor ‘Kids Map Weert’ gaf hij 23 leerlingen van basisschool De Kameleon een wereldkaart waarop alleen de contouren van de continenten stonden. De kinderen vulden de wereld vervolgens zelf in, zonder de gebruikelijke politieke grenzen. Toch verdwijnt de werkelijkheid niet helemaal: een van hen tekende een Libanese vlag, vanuit eigen ervaring met gedwongen migratie.

De kunstenaar maakte afgelopen zomer in het TextielLab in Tilburg een wandkleed over haar Afghaanse oma, die zij nooit heeft gekend. Door oorlog en geweld raakte een groot deel van haar familiegeschiedenis verloren.

‘Together Alone’

Ook Denys Shantar, Hemaseh Manawi Rad en Hanneke Wetzer behandelen grenzen vanuit een persoonlijk perspectief. Shantar verwerkt religie, migratie, queerness en de oorlog in Oekraïne in textiel; Manawi Rad onderzoekt vanuit een Iraans Nederlandse achtergrond hoe ingewikkeld het begrip thuis kan worden. Wetzer toont voor het eerst haar zogenoemde lockdownbuddy Nadiah, een realistische pop die tijdens de coronaperiode onderdeel werd van haar dagelijks leven en van de serie ‘Living Alone (Together’ over eenzaamheid en verbondenheid.

Queer identiteit en lichamelijkheid lopen eveneens door de tentoonstelling. Daaronder valt Nan Goldins foto ‘Matt and Lewis in the tub’ uit 1988, waarop twee mannen elkaar in bad omhelzen. Het intieme beeld krijgt extra lading door de periode waarin het werd gemaakt, midden in de aidscrisis en de daarmee samenhangende discriminatie van homoseksuele mannen. Kiki & Joost trekken het thema vervolgens de ruimte zelf in. Zwarte lijnen doorkruisen vloeren, werken worden bewust achter wanden geplaatst en bezoekers moeten letterlijk beslissen of ze grenzen oversteken of afstand bewaren.
De stem die de verschillende verhalen met elkaar verbindt is die van Salma Ali, geboren in Caïro en als baby naar Nederland gekomen. Haar spoken word gaat over identiteit en het opgroeien tussen verschillende culturen. “Ik ben een kind uit Nietsland, altijd wel op zoek naar iets”, zegt ze in een van haar teksten.

Fotografie: Dakota Magdalena Mokhammad |  Ali Louisa Vergozisi, Stadsdichter Weert | Pride, Hanneke Wetzer | Museum W, Arjen-Schmitz | Met dank aan: Arabella Coebergh
shop