Update

Tristan Forever: Het Verlangen naar een Ander Bestaan

Een man in een blauwe regenjas leunt met gesloten ogen over de reling van een schip op open zee

Midden in de zuidelijke Atlantische Oceaan ligt Tristan da Cunha, een Brits overzees eilandgebied dat wordt beschouwd als de meest afgelegen permanent bewoonde plek ter wereld. Er is geen vliegveld en wie het eiland wil bereiken, moet een lange reis per schip maken. Ongeveer 230 mensen wonen er in een gemeenschap waarin vrijwel iedereen elkaar kent. Voor de Franse arts Loran Bonnardot is Tristan da Cunha al dertig jaar een bijzondere bestemming. Hij keert er regelmatig terug, heeft vriendschappen gesloten en beschouwt het eiland als een toevluchtsoord. Inmiddels is hij vijftig en wil hij er definitief gaan wonen. Maar dat blijkt ingewikkelder dan gedacht.

In Tristan Forever volgen de Zwitserse regisseur Tobias Nölle en Bonnardot, die ook als mederegisseur betrokken is, zijn poging om een vaste plaats binnen de eilandgemeenschap te verwerven. De bewonersraad moet toestemming geven voor zijn vestiging. Daarvoor moet Bonnardot gedurende een jaar aantonen dat hij zich daadwerkelijk in het dagelijks leven van de eilandbewoners kan voegen. Zijn vriendschap met visser Martin Green speelt een belangrijke rol in het verhaal. De twee kennen elkaar al jaren, maar bekijken het eilandleven niet noodzakelijkerwijs op dezelfde manier. Voor Bonnardot vertegenwoordigt Tristan da Cunha een mogelijkheid om afstand te nemen van de drukte en verplichtingen van het Europese bestaan. Voor de bewoners is het eiland hun thuis, met alle praktische problemen en onderlinge afhankelijkheden die daarbij horen.

Nölle, die in New York film studeerde, won in 2016 met zijn speelfilm Aloys de prijs van de internationale filmkritiek op de Berlinale. Die film ging over een teruggetrokken privédetective die via telefoongesprekken een bijzondere band met een vrouw ontwikkelt. Ook daarin onderzocht de regisseur hoe mensen met afzondering omgaan en op welke manier ze contact zoeken. In Tristan Forever combineert hij documentairebeelden met geënsceneerde en soms bijna sprookjesachtige elementen. Bonnardot wordt onder meer vergezeld door een pinguïn, terwijl beelden van de ongerepte natuur worden afgewisseld met het dagelijks leven op het eiland. Historische opnamen herinneren aan de vulkaanuitbarsting van 1961, toen de bewoners Tristan da Cunha tijdelijk moesten verlaten.

De geschiedenis maakt duidelijk dat het afgelegen eilandleven niet uitsluitend romantisch is. De natuur die het landschap zo aantrekkelijk maakt, kan ook een bedreiging vormen. Bovendien betekent wonen in een kleine gemeenschap dat persoonlijke vrijheid voortdurend moet worden afgestemd op de belangen van anderen. Tristan Forever ging eerder dit jaar in première tijdens de Berlinale en won vervolgens de Golden Horn voor beste film in de internationale documentairecompetitie van het filmfestival van Krakau. De film onderzoekt hoe het verlangen naar afzondering zich verhoudt tot de behoefte ergens bij te horen, en waarom een plek die voor een buitenstaander als een paradijs geldt voor de bewoners vooral een gewone samenleving is.

Tristan Forever draait vandaag om 10.30 uur bij The Pulse, zaal 2.

Reserveer nu

Avant Garde No.3

Bewaarexemplaren met covers gemaakt door de Nederlandse illustrator Piet Paris. Direct in huis bij publicatie.

Bestel nu