“In mijn werk doe ik al jarenlang artistiek onderzoek naar de betekenis van kleur: als beeldmiddel, naast vorm en compositie. Gaandeweg is de betekenis voor mij verschoven. Kleur werd niet langer een middel om iets anders te ondersteunen, maar het onderwerp zelf. Ik merkte hoeveel kleur kan vertellen, los van beeld of voorstelling.
Mijn eerste benadering was vooral zintuiglijk. Kleur komt direct binnen, vaak nog vóórdat je er woorden of oordelen aan kunt verbinden. Het raakt sneller dan beeld en maakt minder omwegen via het verstand. Dat directe effect is ook de reden dat kleur historisch vaak is gewantrouwd. Het werd gezien als emotioneel, irrationeel of niet intellectueel genoeg. Die ideeën zijn cultureel bepaald, maar werken nog steeds door in hoe we naar kleur kijken.
Vanuit dat directe werken ben ik me ook gaan verdiepen in wat kleur op een dieper niveau doet. Lange tijd onderzocht ik afzonderlijke kleuren. Blauw voelt voor mij ingetogen en naar binnen gericht, terwijl oranje juist naar buiten beweegt. Dat zijn mijn eigen waarnemingen, maar ik herken ze ook bij anderen. Om dit beter te begrijpen heb ik kleuren zelfs lichamelijk onderzocht, door me door de ruimte te bewegen alsof ik zelf een kleur was.

De laatste jaren richt ik me steeds meer op de culturele betekenis van kleur. Kleuren zijn op zichzelf neutraal, maar wij laden ze met betekenis. Rood wordt vaak verbonden met schuld, wit met onschuld. Sommige associaties verschillen per cultuur, andere zijn opvallend universeel. Dat zegt niet alleen iets over kleur, maar vooral over hoe mensen betekenis toekennen.
Ik werk op papier, paneel en maak ruimtelijk werk, doordrenkt van kleur. Mijn verf maak ik zelf met ei-tempera en caseïne, dus met puur pigment en een bindmiddel. Dat levert heldere kleuren op die sterk op de kijker afkomen. De productie is een tijdrovend proces, maar het dwingt me het materiaal echt te leren kennen. Ei-tempera heeft een eigen wil en vraagt om concentratie en zekerheid.”










